ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ...

Το Σύμπαν γαμιέται…

Πριν μερικές δεκαετίες, οι τότε νεότερες γενιές (σαν τη δικιά μου) αναφωνούσαν «γαμιέται ο Δίας», ειδικά στο τέλος μιας έντονης εφηβικής συζήτησης. Δεν είχε κυριολεκτικό νόημα και φυσικά, δεν αφορούσε τον Θεό Δία πραγματικά. Επρόκειτο για μια πιο λαϊκή και χυδαία βωμολοχία, παρόλα αυτά πολύ δημοφιλή. Συνήθως, χρησιμοποιούσαμε αυτή την έκφραση για να δηλώσουμε νεύρα, εκνευρισμό ή πως τίποτα δεν πάει κατ' ευχήν, όπως θα ελπίζαμε. Κάτι σαν το νόμο του Μέρφι: οτιδήποτε μπορεί να πάει κουτσά, στραβά κι ανάποδα, θα πάει και με το παραπάνω…

Τώρα οι καιροί άλλαξαν, έγιναν πιο πολιτικά ορθοί, οπότε οφείλουμε να προσαρμοστούμε αναλόγως. Ως μικροσκοπικές και ασήμαντες οντότητες, που πλαισιώνουν μια μεγαλύτερη κοσμική ενέργεια, η οποία κατευθύνει νομοτελειακά τα πράγματα, μπορούμε να το ομολογήσουμε ευθαρσώς: «Ναι! Το Σύμπαν γαμιέται!»

Σε καμία περίπτωση, δεν χρησιμοποιούμε τη λέξη «Θεός» για αυτονόητους λόγους. Δεν χρειάζεται να προσβάλλουμε το κοινό αίσθημα ή να υποβιβάσουμε περαιτέρω την ελάχιστη νοημοσύνη ορισμένων, που αδυνατούν να κατανοήσουν ότι Θεός και Σύμπαν είναι δύο ταυτόσημες έννοιες. Άλλωστε, αυτό θα πυροδοτούσε εκρηκτικές καταστάσεις και κανείς δεν το θέλει, ειδικά σε μια εποχή, όπου το εσωτερικό Ζεν είναι κάτι το ιερό και απαραβίαστο και η κάθε αντίθετη άποψη κρίνεται ως τοξική και απορριπτέα…

Και γιατί ακριβώς «γαμιέται το Σύμπαν»;

Μήπως γιατί ανώτερες κβαντικές δυνάμεις επηρεάζουν την εύθραυστη κίνηση των πλανητών; Μήπως επειδή καθορίζονται γεωπολιτικές εξελίξεις που θα προσαρμόσουν τον ρου της Ιστορίας; Μήπως γιατί η κλιματική αλλαγή θα έχει καταστροφικές συνέπειες στις ζωές των ανθρώπων στο μέλλον; Μήπως επειδή κινδυνεύει κάθε μορφή ζωής που υπάρχει σε αυτόν τον πολύπαθο πλανήτη;

Όχι, βέβαια!

Το Σύμπαν «γαμιέται», επειδή τίποτα δεν πάει καλά στον ασήμαντο μικρόκοσμό μας: Από τον πενιχρό μισθό μας, που δεν μας φτάνει για να βγάλουμε το μήνα. Από την ακρίβεια που μαστίζει τα νοικοκυριά. Από τον Φρέντο Καπουτσίνο που γίνεται ολοένα και πιο οικονομικά απλησίαστος. Από την φέτα και το μοσχαρίσιο κρέας, που έχουν γίνει είδη πολυτελείας. Από το εθνικό σύστημα Υγείας που είναι τραγελαφικό, αν όχι επικίνδυνο. Από την υπερβολική κίνηση στους δρόμους, που σε αποτρέπει από το να βγεις από την ασφάλεια του σπιτιού σου. Από την πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων σχέσεων. Από την καθημερινότητά μας που έχει γίνει αφόρητη…

Πολλές φορές, «το Σύμπαν γαμιέται», επειδή δεν είχες την μεγαλειώδη έξοδο που επιθυμούσες. Δεν έκανες την εντυπωσιακή παρτούζα, που είχες πλάσει στο μυαλό σου. Δεν έκανες το εντυπωσιακό χύσιμο, που είχες προγραμματίσει.

Κυρίως, όμως, δεν βρέθηκες με τους φίλους, που λαχταρούσες τόσο να δεις, γιατί πνιγήκατε στη δίνη της καθημερινότητας. Για άλλη μια φορά, χαθήκατε. Μέχρι την επόμενη φορά, που θα χαθείτε πάλι, επειδή τα πενιχρά οικονομικά σας δεν σας επιτρέπουν τις παράλογες πολυτέλειες, όπως αυτής της ανθρώπινης επαφής…

Για άλλη μια φορά, έχασες την ευκαιρία να δραπετεύσεις από όλες τις σκοτούρες και τα βάσανα, που σε τρώνε αργά και βασανιστικά. Έχασες την ευκαιρία να ξεχάσεις αποτρόπαιους καρκίνους, κολπικές μαρμαρυγές, ανήμπορα γηρατειά, ατέρμονα πένθη και καταθλιπτικές σκέψεις, που σε κρατάνε ξύπνιο κάθε βράδυ, και σου στερούν πολύτιμες ώρες ύπνου.

Το Σύμπαν γαμιέται, επειδή τίποτα δεν πάει σωστά στον μικρόκοσμό σου. Και φυσικά, αυτό έχει σημασία. Ποιος νοιάζεται για τη μεγάλη εικόνα;