ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ...

Χωρίς να το καταλάβεις πως πέρασε ο ανέμελος καιρός του καλοκαιριού, καταφτάνει το πρώτο φθινοπωρινό σαββατοκύριακο μετά το άνοιγμα των σχολείων, όπου επιστρέφεις για 48 αγχωμένες ώρες περίπου στο πατρικό σου σπίτι στη γενέτειρα πόλη σου. Μια ρουτίνα που θα την επαναλαμβάνεις κάθε 2 βδομάδες περίπου και για όσο ζει ακόμα η ηλικιωμένη - αλλά σχετικά καλοστεκούμενη για την ηλικία της - μάνα σου. Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον προεικάζεις ότι όλα θα αλλάξουν. Αλλά προς το παρόν, αρνείσαι πεισματικά να κάνεις προβολές στο δυσοίωνο μέλλον…

«Φθινοπωρινό μεν, απίστευτα καλοκαιρινό δε», σκέφτεσαι, καθώς διαβαίνεις τη μεσαία στενή πόρτα του λεωφορείου και προσέχεις να μην χτυπήσεις το κεφάλι σου. Ένα καυτό κύμα ζέστης με πλούσια υγρασία σε πλημμυρίζει και σου κόβει την ανάσα, παρόλο που είναι 12 Σεπτεμβρίου. Άλλωστε, η πόλη σου φημίζεται για τους υδρατμούς της που κολλάνε εκνευριστικά στο πετσί σου – «μαλάτσα» το λένε οι ντόπιοι…

Μετά από ένα τρίωρο ανιαρό ταξίδι, ανάβεις βιαστικά και σχεδόν αντανακλαστικά ένα τσιγάρο, προς πείσμα όλων όσων σου κάνουν πλύση εγκεφάλου να το κόψεις για την υγεία σου. («Όχι, δεν το κόβω! Θα κοπούμε μαζί!», σκέφτεσαι μουλαρώνοντας υποσυνείδητα…). Πλέον δεν κάνεις εκπτώσεις στις απολαύσεις σου. Μόνο αυτές έμειναν άλλωστε! Ένα καλό τσιγάρο, μια καλή νυχτερινή έξοδος, ένα καλό γεύμα, όπως κι ένα καλό γαμήσι υπάρχουν ακόμα για να σου υπενθυμίζουν ότι υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο. Τι κατάλαβε και η λατρεμένη θειά μου που πρόσεχε μια ζωή τι θα φάει, πώς θα το φάει και αν θα το φάει; Χωρίς να έχει αγγίξει ποτέ τσιγάρο ή αλκοόλ στη ζωή της, ήρθε ο καρκίνος και της κατσικώθηκε στο πάγκρεας και πυροδότησε την αντίστροφη μέτρηση προς το Υπερπέραν…

Η λύση του προαστιακού του ΟΣΕ γι' αυτά τα σύντομα σαββατοκύριακα είναι όντως θελκτική, καθώς κοστίζει μόλις 27,20 € και γλιτώνεις βενζίνες και διόδια. Με μόλις 27 ευρώ μπαίνεις σε μια χρονοκάψουλα, που σε μεταφέρει σε άλλες εποχές, πιο νοσταλγικές και σίγουρα πιο αθώες, καθώς ξαναζείς όλες τις γλυκόπικρες αναμνήσεις του παρελθόντος που σε κατακλύζουν ξανά και ξανά…

Παρατηρείς σαστισμένος τον χώρο γύρω σου, όταν βγαίνεις από το λεωφορείο: Ναι, όντως! Αυτό είναι το μέρος που μεγάλωσα, που έκανα τα πρώτα μου βήματα, τις πρώτες μου βόλτες, τις πρώτες μου φιλίες, τα πρώτα μου όλα. Αυτό είναι το μέρος που έβλεπα τον πατέρα μου να περπατάει ζωηρά κατευθυνόμενος προς το λιμάνι για την καθημερινή του βόλτα, όπως του είχε συστήσει ο γιατρός του να κάνει. Αυτό είναι το μέρος, όπου πολλές φορές με περίμενε με αγωνία στον σταθμό, λες και δεν θα ερχόταν το λεωφορείο από Αθήνα. Αυτό είναι το μέρος όπου θα αγκαλιαζόμασταν μετά από τόσο καιρό…

Μετά από 5-10 βασανιστικά λεπτά, καθώς σε κατακλύζει η κούραση και η πείνα που αντέχεις στωικά παρά τα χρόνια που σε βαραίνουν (έχεις ταξιδέψει αμέσως μετά τη δουλειά σου για να κερδίσεις και το τελευταίο λεπτό του σαββατοκύριακου στην πόλη σου), γυρίζεις το σκουριασμένο πλέον αντικλείδι της εξώπορτας της πολυκατοικίας. Σκουριασμένο, όπως και οι μακρινές αναμνήσεις σου…

Το αμαξάκι σου, πλέον , δεν σε περιμένει υπομονετικά κάτω από το σπίτι σου για να το βάλεις για μία ακόμα φορά μπροστά για την μπαταρία του. Αποτελεί παρελθόν εδώ και έναν μήνα. Ρίχνεις μάταια μια φευγαλέα ματιά, αλλά είναι άφαντο. Η ανυπόμονη μπαταρία του βρήκε επιτέλους έναν άλλο φροντιστή. Τουλάχιστον, αυτός βρίσκεται μέσα στην οικογένεια, άρα θα το βλέπεις πού και πού. Ένας κόμπος κυριεύει τον λαιμό σου, χωρίς να το θέλεις…

Και έπειτα, ακολουθεί η είσοδος στο πατρικό διαμέρισμα του δευτέρου ορόφου μιας αδιάφορης πολυκατοικίας της δεκαετίας του '70. Καθόλου αδιάφορης ως προς την ιστορία της και την κληρονομιά της όμως. Η βαριά χαρακτηριστική μυρωδιά των παλαιών επίπλων, που παραμένουν αγέρωχα καθηλωμένα εδώ και δεκαετίες στη θέση τους, σε πλημμυρίζει, καθώς ξεκλειδώνεις και ανοίγεις την ξεχαρβαλωμένη εξώπορτα. Τα πάντα είναι στη θέση τους, σαν ένα επαναλαμβανόμενο déjà vu εδώ και 25 χρόνια που λείπεις μακριά: το μαμαδίστικο νηστίσιμο φαγητό στην κατσαρόλα με το πιάτο δίπλα, που περιμένει να σερβιριστεί. Η διπλωμένη πετσέτα στο τραπέζι. Το παιδικό σου δωμάτιο με τα φρεσκοσιδερωμένα σεντόνια στο κρεβάτι σου. Οι οδηγίες της μητέρας σου γραμμένες στο χαρτί στον πάγκο της κουζίνας σαν να είσαι ακόμα ένα άβουλο 15χρονο! Σαν να μην άλλαξε τίποτα όλα αυτά τα χρόνια. Σαν να μην πάτησες τα 50…

Αυτό που άλλαξε είναι ότι ο πατέρας σου δεν σε περιμένει πλέον υπομονετικά να έρθεις από την πρωτεύουσα, όπου κατοικείς πεισματικά τα τελευταία 25 χρόνια της ενήλικης ζωής σου. Ή μάλλον, σε περιμένει, αλλά πλέον ως περιεχόμενο ενός κάδρου και μιας φωτογραφίας που τράβηξες αμέριμνα ο ίδιος κάποτε. Που σε παρατηρεί, σχολαστικά, αλλά πάντα σιωπηλά στο στενό του πλαίσιο, σε ότι κι αν κάνεις αυτά τα πρώτα αμήχανα λεπτά της άφιξης σου….

Μαζί του, σε παρατηρούν και άλλα αγαπημένα πρόσωπα σε κάδρα που εγκατέλειψαν αυτόν τον μάταιο κόσμο. Όλα βουβά πρόσωπα να σε παρακολουθούν καθώς τρως λαίμαργα το νηστίσιμο φαγητό της Παρασκευής που ετοίμασε ευλαβικά η ηλικιωμένη μητέρα σου για να σώσει την ψύχη σου (που δεν σώζεται με τίποτα με αυτά που κάνεις στην πρωτεύουσα…)

Το εφηβικό σου κρεβάτι με τα φρεσκοσιδερωμένα σεντόνια σε περιμένει για να ξαποστάσεις. Παρέα με τις αναμνήσεις σου. Παρέα με την εικόνα του ταλαίπωρου πατέρα σου που ξεψύχησε κάποτε εκεί και θα σε στοιχειώνει για πάντα. Που θα νιώθεις να σε αγκαλιάζει στοργικά στον ύπνο σου όσα χρόνια κι αν περάσουν…

Μέχρι να ακούσεις το γέρικο και καμπουριασμένο κορμί της υπερήλικης μάνας σου να σηκώνεται από το κρεβάτι της και να σέρνεται, αγκομαχώντας να φτάσει στο διπλανό δωμάτιο, ώστε να νιώσεις ότι υπάρχει υποτυπωδώς μια αίσθηση οικογένειας ακόμα…

Να την σφίξεις στην αγκαλιά σου , όσο έχεις ακόμα αυτή την πολυτέλεια. Να ευχαριστείς τον Θεό (;), το Σύμπαν, το υπέρτατο Ον ή όποιον βρίσκεται εκεί πάνω που μπορείς να κάνεις μια ολοκληρωμένη συζήτηση μαζί της, παρόλα τα 91 της χρόνια και όλες τις απώλειες που βίωσε. Να την συγχωρείς για όλες τις στιγμές που σε πλήγωσε στην αθώα εφηβεία σου. Να ξεχνάς όλα αυτά που σου είπε σκληρά και σε στιγμάτισαν κάποτε. Να διαγράφεις από τη μνήμη σου όλα τις άσχημες στιγμές που σας καθόρισαν (οι καλές στιγμές είναι περισσότερες…) Να κρατάς μόνο τα ευχάριστα!

      Γιατί μόνο τα ευχάριστα θυμάσαι νοσταλγικά από το πατρικό σου σπίτι. Μόνο τα ευχάριστα έχουν σημασία…