THE CHRISTMAS HORROR
Και ξημερώνει επιτέλους η μεγάλη μέρα!
Όλα σχεδόν έτοιμα για το εορταστικό τραπέζι. Έχεις σηκωθεί, βέβαια, πολύ πρωί για να κάνεις τις προεργασίες και να διορθώσεις τις όποιες ατέλειες, όσο μπορείς. Έχουν προηγηθεί ατελείωτες προετοιμασίες και αγορές, μέρες πριν - για να μην πω εβδομάδες. Αμέτρητα χρήματα, τα οποία δυστυχώς δεν περισσεύουν, αλλά κάνεις το κουμάντο σου, κόβοντας τα περιττά έξοδα από εδώ και από εκεί. Μακροσκελείς λίστες με υποψήφια εδέσματα, που σβήνεις και ξαναγράφεις, για να μπορέσεις να τους ικανοποιήσεις όλους…
Φροντίζεις, φυσικά, για τον καλλωπισμό σου. Ξυρίζεσαι επιμελώς, κάνεις ένα καυτό μπάνιο αποβραδίς για να χαλαρώσεις πριν την ένταση της κουραστικής ημέρας που έρχεται, αντιρυτιδικές κρεμούλες προσώπου στο φουλ γιατί τα 'χεις τα χρονάκια σου..., διπλώνεις προσεχτικά τα σιδερωμένα ρούχα που θα φορέσεις στο γιορτινό τραπέζι, βάζεις και λίγη κολόνια (από την καλή! – όχι από τη φτηνιάρικη που πήρες από τα 1.000 αρώματα), σουλουπώνεσαι γενικώς, γιατί αξίζει να κάνεις μια προσπάθεια, όταν περιμένεις κόσμο στο σπίτι σου…
Το επόμενο βήμα περιλαμβάνει επιθεώρηση του σπιτιού. Είναι όλα πεντακάθαρα; Βλέπεις πουθενά ψίχουλα ή σκόνη; Υπάρχουν μήπως άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη; Έχω φροντίσει να διπλώσω τις χαρτοπετσέτες σωστά και να τοποθετήσω τα μαχαιροπίρουνα; Καθαρή πετσέτα έβαλα στο μπάνιο; Άραγε, παίζει η σωστή μουσική στην επιθυμητή ένταση; ( Όλα OK!)
Μία φορά το χρόνο (άντε δύο το πολύ…) περιμένεις πώς και πώς να συγκεντρωθεί ολόκληρη η οικογένεια γύρω από ένα γιορτινό τραπέζι για να φάνε, να γελάσουν, να περάσουν όλοι καλά, να πουν τα νέα τους, να μνημονεύσουν ενδεχομένως τους απόντες εδώ και χρόνια, να σχολιάσουν σίγουρα την επικαιρότητα, να νιώσεις μια αίσθηση «οικογένειας» για όσο θα έχεις αυτή την πολυτέλεια ακόμα…
Και ναι! Έφτασε αυτή η στιγμή…
Το θυροτηλέφωνο χτυπάει νευρικά και όλοι καταφτάνουν σιγά σιγά. Αμέτρητες ευχές, αναρίθμητα γλυκά που δεν πρόκειται να φαγωθούν όλα, κάπως σπανιότερα αλκοόλ (κατά προτίμηση ουίσκι) που φροντίζεις να το κρύψεις σε μη εμφανές σημείο, καλαθάκια με ασαφή δωράκια, σταυρωτά πεταχτά φιλιά ένεκα covid και στο background η Mariah Carey να τσιρίζει για πολλοστή φορά … "All I want for Christmas is you…"
Όλα τέλεια ευτυχώς! Ξαναβλέπεις τα συγγενικά σου πρόσωπα, που είχες να τα δεις καιρό: Ανίψια που ζουν στο εξωτερικό, επειδή ο βασικός μισθός στη χώρα μας παραμένει καθηλωμένος στα 700 κάτι ευρώ. Αδέρφια που δεν έχεις κάτι ουσιαστικό να σε ενώνει, αλλά «το αίμα, νερό δεν γίνεται…». Το βασικότερο, βλέπεις τη μάνα σου, που πασχίζει, παρά την προχωρημένη ηλικία της και τις οδυνηρές απώλειες που έχει βιώσει, να φροντίζει για να μην μείνει κανείς παραπονεμένος και να φύγουν όλοι φαγωμένοι…
Και κάπου εκεί στο πρώτο πιάτο, παθαίνεις το πρώτο σοκ…
Τοξικά σχόλια που δεν περίμενες να ακούσεις μια τέτοια μέρα που η αγάπη υποτίθεται ότι ξεχειλίζει από παντού, τα ακούς αποσβολωμένος, μην μπορώντας να αντιδράσεις, καθώς είσαι παγιδευμένος σε μια φρικαλέα πραγματικότητα, που έχει -ευτυχώς ή δυστυχώς- ημερομηνία λήξεως! Αλλά το κάνεις γαργάρα, λόγω της ημέρας, και συνεχίζεις το αδιάφορο σφύριγμα…
Μιλάς περί ανέμων και υδάτων. Για την ακρίβεια που μαστίζει τα νοικοκυριά, για τη Μέση Ανατολή, για τον άστατο καιρό, για τη σοκολάτα Dubai που έχει γίνει viral, για τη Δέσποινα Βανδή και τον Μπισμπίκη και τον τρελό έρωτά τους, για τη Βίσση στο Καλλιμάρμαρο, για ότι έχει να κάνει με την τραγελαφική ελληνική επικαιρότητα…
Αλλά αυτός ο συγκεκριμένος, «ο ένας συγγενής», επιμένει πεισματικά να γυρίζει τη συζήτηση εκεί που θέλει, αφού έχει βρει και το κατάλληλο κοινό! Ρατσιστικά, ηλικιακά, ομοφοβικά σχόλια είναι το πιο απίθανο που περιμένεις ν' ακούσεις σε ένα εορταστικό χριστουγεννιάτικο τραπέζι, όπου η χριστιανική αγάπη και η άδολη καλοσύνη υποτίθεται ότι θριαμβεύει…
Βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ηλίθιο χιούμορ «τύπου Μάρκου Σεφερλή»
στο Δελφινάριο , στο οποίο δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις, καθώς η ανθρώπινη βλακεία είναι ανίκητη και πάντα βγαίνει κυρίαρχη!
Αυτός «ο ένας» τα διαλύει όλα. Καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του, σαν οδοστρωτήρας. Σε τσακίζει, κυριολεκτικά, με τα λόγια του χωρίς να απευθύνεται ευθέως σε εσένα και μετατρέπει μια γιορτή σε εφιάλτη…
Στο δεύτερο πιάτο, αναρωτιέσαι μήπως είναι καλύτερα να αποχωρήσεις στο λαγούμι σου. Καταλαβαίνεις πως πρόκειται για έμμεση επίθεση. Κάνεις, όμως, τις ασκήσεις αναπνοής σου, σκέφτεσαι όλα αυτά τα χρόνια που έζησες, χωρίς να μπορείς να αντιδράσεις ( 2 ώρες είναι αυτές. Θα περάσουν! ) Μην στενοχωρήσω τον περίγυρο, που έχω τόσο καιρό να συναντήσω. Ας δώσω τόπο στην οργή…
Τα κακόβουλα και τοξικά σχόλια στο μεταξύ πέφτουν βροχή…
Όταν φτάνεις πια στο επιδόρπιο, νιώθεις εξουθενωμένος. Η τοξικότητα και η κακοήθεια ενός και μόνο ανθρώπου είναι αρκετή για να σε διαλύσει ψυχολογικά. Πράγμα περίεργο, καθώς βιώνεις ένα διαρκές loop όλα αυτά τα χρόνια και θα έπρεπε να έχεις πάθει ανοσία! Τόσα χρόνια λεκτικής κακοποίησης, που έχεις υποστεί, θα έπρεπε να σε έχουν κάνει πιο δυνατό! Όσο γερνάς όμως, δεν αντέχεις τέτοιου τύπου συμπεριφορές. Συνειδητοποιείς ότι οι αντοχές σου μειώνονται δραματικά…
Κάπου εκεί, κατά τις 5 το απόγευμα, μαζεύεις σχολαστικά τα σερβίτσια και το καλό τραπεζομάντηλο, και λες ότι τελείωσε όλο αυτό. Μέχρι να έρθει η φρίκη της επόμενης χρονιάς, η φρίκη των επόμενων Χριστουγέννων, που θα πρέπει να βρεθείς στο ίδιο εορταστικό τραπέζι με τα ίδια σερβίτσια, τους ίδιους ανθρώπους που αποκαλούνται ΄΄συγγενείς΄΄ και να νιώσεις μάταια την πλάνη της οικογενειακής ψευδαίσθησης. Παρέα με κάποιους ανθρώπους που νιώθουν βδελυγμία για εσένα και αυτό που αντιπροσωπεύεις, χωρίς να το έχεις επιλέξει…
Ευτυχώς για όλους μας, όμως, υπάρχουν οι οικογένειες που δημιουργούμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Οι οικογένειες που μας αποδέχονται και μας αγαπάνε για αυτό που είμαστε. Οι οικογένειες που δεν θα μας κατακρίνουν για τις επιλογές μας. Οι οικογένειες, που θα καθίσεις σε ένα τραπέζι και θα μπορείς να είσαι ο εαυτός σου. Οι οικογένειες, που μας λατρεύουν παρ' όλες τις αδυναμίες μας και τα λάθη μας. Οι οικογένειες που δεν θα σε κάνουν να αισθανθείς άβολα μια τέτοια μέρα, που η μελαγχολία περισσεύει…
Ευτυχώς…