ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
1η Σεπτεμβρίου
Επιστροφή στην ρηχή κανονικότητα και ρουτίνα. Επιστροφή σε μια πόλη αφιλόξενη, εχθρική και απρόβλεπτη. Σε μια πόλη που αγαπάς να σιχαίνεσαι και ψάχνεις εναγωνίως το επόμενο τριήμερο στο ημερολόγιο για να μπορέσεις να αποδράσεις. Σε μια πόλη που έχει και τις καλές στιγμές της ακόμα, ευτυχώς για εσένα…
Όχι, βέβαια, ότι ισχύει για όλους…
Κάποιοι χαίρονται τώρα την ετήσια μακροχρόνια άδειά τους, όσο εγώ πόσταρα όλο το καλοκαίρι φωτογραφίες από ερημικές παραλίες και ανούσιους εσωτερικούς προβληματισμούς που δεν αφορούν ούτε νοιάζουν κανέναν…
Και καλά κάνουν! Αν δεν χαρούν τώρα τις διακοπές τους, πότε θα το κάνουν; Εξάλλου, ο Σεπτέμβριος, παρόλη την υφέρπουσα μελαγχολία του, ενδείκνυται για πιο ήρεμες και «ψαγμένες» διακοπές. Η ανάπαυλα είναι καλύτερη για κάποιους τον Σεπτέμβριο…
Η ζωή, βέβαια, είναι σύντομη και διαθέτει μαύρο χιούμορ, όπως μας διδάσκει με αδυσώπητο τρόπο σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Πριν καλά καλά το καταλάβεις, γίνεσαι περιεχόμενο μιας λακκούβας με το όνομά σου χαραγμένο πάνω σε μια πορσελάνη ή μια μαρμάρινη στήλη να τη διακοσμεί (.. και αν είσαι πολύ τυχερός δεν γράφει την ηλικία σου). "Rest in Peace" γράφουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι διαδικτυακοί σου φίλοι και γνωστοί, πριν περάσεις για πάντα στην ψηφιακή λήθη…
Οπότε, "άδραξε τη μέρα", όσο έχεις την ευκαιρία…
1η Σεπτεμβρίου και η ζωή συνεχίζεται…
Τα μπαρ και οι καφετέριες της πόλης ξαναγεμίζουν με απελπισμένους θαμώνες που λαχταρούν λίγη απόδραση από την καθημερινότητα, οι δρόμοι γεμίζουν ασφυκτικά από αυτοκίνητα που μετακινούνται τις περισσότερες φορές άσκοπα, οι διαδηλώσεις στο Σύνταγμα κάνουν δυναμικό comeback, οι χαρούμενοι εκδρομείς επιστρέφουν κατά κύματα και σε live μετάδοση στις Ειδήσεις των 8 για να προετοιμαστούν για τον επερχόμενο χειμώνα (…αλήθεια, τι ετοιμασίες έχουν να κάνουν πραγματικά;)
Ένα διαρκές loop σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κρατηθεί ζωντανό το πνεύμα του καλοκαιριού και η ανεμελιά των διακοπών. Μάταια, βέβαια, γιατί το τρίπτυχο «Παντόφλα-καναπές-Netflix» σε συνδυασμό με τον καθημερινό οικονομικό στραγγαλισμό που έχει γίνει πλέον δεύτερη φύση, καραδοκεί…
Και μετά – όσο περνάει ο καιρός και μικραίνει απειλητικά η διάρκεια της ημέρας, μαζί με τη φρικαλέα αλλαγή της ώρας από θερινή σε χειμερινή – τα πράγματα χειροτερεύουν…
Αρχίζεις να αντιμετωπίζεις έναν διαρκή αγώνα μέχρι να φτάσεις στην επόμενη Παρασκευή, όπου μπορείς να πιείς και κάνα δυο ποτηράκια αλκοόλ χωρίς ενοχές και να χαλαρώσεις. Να φτάσεις, επιτέλους, ως το Σάββατο το πρωί, ώσπου θα βρίσκεσαι σε μια αστραπιαία ραστώνη κάτω από το πάπλωμά σου, χωρίς να καίγεσαι ιδιαίτερα για τα 3 πλυντήρια που περιμένουν υπομονετικά να τα βάλεις μπρος. Να ποστάρεις «καλό ΣΚ» ή «Καλό μήνα» στο χρονολόγιο σου, γιατί βαριέσαι αφόρητα να παίρνεις τηλέφωνο τους κολλητούς σου και να ευχηθείς με τον πατροπαράδοτο τρόπο (κάποιοι από αυτούς εκνευρίζονται κιόλας με τις ευχές που μπορεί να στείλεις σε προσωπικό μήνυμα, οπότε είσαι extra careful…). Να έχεις την καθιερωμένη σου σαββατιάτική έξοδο με όλες τις αναμενόμενες χαμογελαστές φωτογραφίες στο Instagram και στα stories, που θα πάρουν σίγουρα αρκετά likes στον διαδικτυακό περίγυρο (κυρίως από άγνωστα προφίλ που «φλέγονται» να σε γνωρίσουν και σπανιότερα από φίλους σου, που βαριούνται πλέον να σε βλέπουν να προσπαθείς να «νεανίζεις» στα 50 σου χρόνια…) Θα τονώσουν στιγμιαία την αυτοπεποίθησή σου – το μόνο σίγουρο...
Σαν ένα σύνθημα γραμμένο σε κάποιον τοίχο που διάβασα κάπου: «5 μέρες τρως τ' αγγούρι και το Σάββατο το παίζεις μούρη!» Συγχαρητήρια σε αυτόν που το σκέφτηκε! Πολύ πετυχημένο και βγαλμένο μέσα από τη ζωή…
Μέχρι να έρθει η σκληρή πραγματικότητα του κυριακάτικου δειλινού, όπου θα διπλώνεις σχολαστικά τα ρούχα που θα πρέπει να φορέσεις το ανιαρό και προβλέψιμο πρωινό της Δευτέρας. Να ετοιμάζεις αποβραδίς τον καφέ που θα πιείς το επόμενο πρωινό, κάνοντας μηχανικές και προβλέψιμες κινήσεις για τις επόμενες 5 μέρες που θα βλέπεις τόσο νωρίς το πρώτο φως της ημέρας. Να φροντίζεις να έχεις φορτισμένο πλήρως το κινητό, καθώς αποτελεί τη δεύτερη Φύση σου. Να έχεις φροντίσει και για το κολατσιό που θα πάρεις μαζί σου, το οποίο δεν θα περιλαμβάνει ζάχαρη ή το αποτρόπαιο φοινικέλαιο…
Τουλάχιστον, ο Οκτώβριος είναι πιο έντιμος και ειλικρινής μήνας. Ξέρεις τι να περιμένεις από αυτόν. Έχεις μπει για τα καλά στη ρουτίνα και τίποτα δεν θα διαταράξει το καθημερινό σου τελετουργικό. Δεν κρέμεσαι πλέον από τις ηλιόλουστες αναμνήσεις. Το έχεις πάρει πια απόφαση ότι έχεις μπει στα βαθιά της χειμερινής επαναλαμβανόμενης πραγματικότητας…
Ανάμεσα σε όλες αυτές τις σκέψεις αναρωτιέσαι: Πώς πέρασε ένα καλοκαίρι και δεν έκανα τίποτα από αυτά που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου; Πώς πέρασε ένα καλοκαίρι και δεν εκπλήρωσα καμία από τις προσδοκίες που είχα θέσει τόσο ψηλά; Πώς πέρασε ένα ακόμα καλοκαίρι που δεν κατάφερα να γεμίσω τις μπαταρίες μου;
Δεν βαριέσαι…
Υπάρχει πάντα το επόμενο καλοκαίρι, όπως υπάρχει πάντα και η επόμενη Πρωτοχρονιά για να πάρεις σημαντικές αποφάσεις για την ανούσια εξέλιξή σου και τη σύντομη ζωή σου… (So not going to happen…)
1η Σεπτεμβρίου και τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει…
Μετά από μια ηλικία, καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται να κάνεις ένα νέο ξεκίνημα και να θέσεις νέους στόχους, γιατί πολύ απλά κουράστηκες να διαψεύδεσαι παταγωδώς. Τίποτα από αυτά που έβαλες τόσο ψηλά ως προτεραιότητες, δεν πρόκειται να υλοποιηθούν. Καμία νέα αρχή δεν πρόκειται να συμβεί. Κανένα Σύμπαν δεν θα συνωμοτήσει υπέρ σου…
Γι' αυτό σιχαίνομαι τόσο αυτό το μήνα! Γιατί συνεχώς ακυρώνει τις προσδοκίες μου τόσα χρόνια μετά…