ΠΕΤΡΑΚΟΣ
Ο Πετράκος ήταν μόλις 40 χρονών.
Δεν είχε προλάβει να ζήσει τίποτα. Ήρθε στην πλανεύτρα Αθήνα για μια καλύτερη ζωή, όπως την φανταζόταν πάντα. Ένα ασαφές πτυχίο Πληροφορικής έγινε το εισιτήριό του για να δραπετεύσει από τον ασφυκτικό επαρχιώτικο κλοιό…
Γρήγορα, βρήκε μια διέξοδο στο χώρο του θεάματος με πενιχρό μισθό, αλλά αρκετό για τα απαραίτητα. Ίσως όχι αυτή που είχε στο μυαλό του, αλλά ήταν μια αρχή. Είχε όνειρα και προσδοκίες! Θα ανέβαινε σιγά σιγά…
Συχνά, αναλωνόταν σε εφήμερες σχέσεις με την ελπίδα ότι θα δημιουργούσε κάτι σταθερό στη ζωή του, έχοντας μια μάλλον πιο αφελή εικόνα στο μυαλό του και σίγουρα όχι ρεαλιστική για το χώρο μας…
Με τον Πετράκο μοιραστήκαμε μια έντονη στιγμή. Όταν με κάλεσε σπίτι του - με πρόσχημα έναν καφέ - σε ένα παλιό, αλλά περιποιημένο διαμέρισμα κάπου στο κέντρο της Αθήνας κοντά στον σταθμό Λαρίσης, όπου είχε μόλις μετακομίσει πρόσφατα…
Ακόμα και σήμερα, θυμάμαι τα κορμιά μας να ενώνονται...
Ο Πέτρος ήταν φοβερός οικοδεσπότης. Έδειξε τη γενναιοδωρία του πολύ γρήγορα. Είχε κουβαλήσει τόσα πολλά καλούδια από την πατρίδα Κρήτη, που έπρεπε κάπως να τα μοιραστεί…
Ένα κρητικό λιπαρό τηγανόψωμο, όπως και κάτι ασαφή γευστικά κουλούρια, κατέληξαν στο σακίδιό μου - χωρίς να το θέλω ιδιαίτερα, αλλά και χωρίς να θέλω να τον προσβάλλω. Άλλωστε, ο θερμιδικός εφιάλτης δεν μας ένοιαζε ιδιαίτερα τότε και τα περιττά κιλά ήταν και λίγο «μόδα»…
Η ευγένεια του απέναντι στα ζώα φάνηκε γρήγορα, καθώς ο Άρης, το ζωηρότατο κουτάβι που είχε υιοθετήσει, μεγάλωνε με γεωμετρικούς ρυθμούς και είχε γίνει κανονικό μέλος της οικογένειας του…
Έκτοτε, ψιλοχαθήκαμε, αλλά πάντα όταν τον συναντούσα σποραδικά στα σχετικά στέκια, ήταν με το χαμόγελο στα χείλη και πρόθυμος να σε ακούσει. Ότι κι αν του ζητούσες, σκιζόταν να το πετύχει. Πάντα με το χαμόγελο και την θετική διάθεση…
Ο Πετράκος ήταν και γαμώ τα παιδιά!
Όχι ιδιαίτερα όμορφος με τα σημερινά δεδομένα, αλλά αυτό που θα αποκαλούσαμε σε μια περασμένη εποχή «λεβέντης». Μια πραγματικά ευγενική ψυχή που σε κέρδιζε αμέσως με την ευθύτητά της και την «ντομπροσύνη» της.
Σαν σήμερα - ακριβώς πριν έναν χρόνο, καθώς έπινα τον πρώτο καφέ της ημέρας, χαζεύοντας στο κινητό μου, έπεσα πάνω στη φωτογραφία του, όπου τα καστανά λαμπερά μάτια του διαπερνούσαν την οθόνη και σε κοιτούσαν κατάματα με λάγνο ύφος. Η φώτο από ποστ κοινού φίλου στο Instagram, ο οποίος ενημέρωνε ότι η κηδεία του θα γινόταν την προσεχή Κυριακή σε στενό οικογενειακό κύκλο σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης…
Αμέσως ήρθε στο μυαλό μου η γεύση από τα εκείνα τα κρητικά λιπαρά κουλούρια, που δεν τους είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία όταν έπρεπε…
Τον Πετράκο τον πρόδωσε η καρδιά του. Δεν ήταν πολύ δυνατή. Αν και ήταν υπερβολικά μεγάλη και χώραγε τους πάντες…
Ιανουάριος 2025