ΠΑΤΡΑ

ΠΑΤΡΑ…

Η γενέτειρά μου.

Η πόλη στην οποία μεγάλωσα. Εκεί, όπου έκανα τα πρώτα μου βήματα ως παιδί, τις πρώτες μου κοπάνες από το σχολείο, τις πρώτες μου παρέες, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, τα πρώτα μου «όλα»…

Η πόλη που με απογοήτευσε πολλές φορές, καθώς έγινε πρωτοσέλιδο για όλους τους λάθος λόγους, αλλά με έκανε απροσδόκητα περήφανο κάποιες άλλες στιγμές…

Η πόλη που δεν αντέχεται το καλοκαίρι, επειδή έχει αφόρητη υγρασία και ζέστη, και το χειμώνα το κρύο σου διαπερνάει αδυσώπητα τα κόκκαλα. Η πόλη με το χάλια κλίμα της, αλλά που λατρεύω να κάνω ατελείωτους νυχτερινούς περιπάτους στους έρημους δρόμους της κατά τους φθινοπωρινούς μήνες.

Η πόλη με το υπέροχο και ξέφρενο Καρναβάλι της. Όλοι το βρίζουν και το χλευάζουν για τη δήθεν παρακμή του, αλλά όλοι εκεί καταλήγουν με τα ΚΤΕΛ ανά 5 λεπτά από τον Κηφισό! Εκεί όπου η καρδιά της Ελλάδας χτυπάει δικαίως για 3 τουλάχιστον μέρες και –κυρίως- νύχτες…

Η πόλη του καφέ! Σαν μια μικρογραφία της Θεσσαλονίκης. Όλοι βολτάρουν κάθε πρωινό του Σαββάτου στον πεζόδρομο της Ρήγα Φεραίου αναζητώντας απεγνωσμένα ένα τραπεζάκι για να απολαύσουν ένα Freddo Cappuccino ή Espresso. Και όλοι θα συναντήσουν 3-4 γνωστούς, με τους οποίους θα ανταλλάξουν τυπικά, αλλά πάντα εγκάρδια τα νέα τους…

Η πόλη με την εντυπωσιακή κρεμαστή γέφυρα στο Ρίο και το … ακόμα πιο εντυπωσιακό αντίτιμο διέλευσης, που συνδέει την Πελοπόννησο με την Στερεά Ελλάδα και στέκεται αγέρωχη και φωταγωγημένη προκαλώντας ακόμα και σήμερα δέος. Μια γέφυρα που συνδέει πολιτισμούς και συνειδήσεις, αλλά πάντα θα αποτελεί μια ευκαιρία για μια εμβληματική selfie με πολλά likes…

Η πόλη που αποτελεί το σημείο αναφοράς ολόκληρης της Δυτικής Ελλάδας, καθώς όλοι την επισκέπτονται για διάφορους λόγους σε τακτά χρονικά διαστήματα…

Η πόλη με το «νι» και το «λι» που στολίζει τη φωννηηηηή και τους μικρούς «λιλλλιπούτειους Καρννναβαλλλλιστές» !!!! (Έχει κι αυτό τη χάρη του…)

Η πόλη που Τ' Αγιαντρεός (όπως λένε οι Πατρινοί) στολίζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα, καθώς η επίσκεψη στον Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέα επιβάλλεται και όλοι έπειτα ετοιμάζονται να φάνε τον μπακαλιάρο με την σκορδαλιά (την αυθεντική αλιάδα με την πατάτα – όχι το λιωμένο σκορδόψωμο που τρώνε στην Αθήνα!)

Η πόλη με το ομορφότερο ηλιοβασίλεμα στον κόσμο και την υπέροχη Παλιοβούνα στο background ( η Σαντορίνη δεν πιάνει μία μπροστά της!) Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους…

Η πόλη, όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν οι άνθρωποι που με έφεραν στη ζωή και το πατρικό μου σπίτι μοιάζει ως παντοτινό καταφύγιο…

Η πόλη που έχει αγκαλιάσει στα σπλάχνα της όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα που έχουν φύγει από τη ζωή και τα επισκέπτομαι ευλαβικά, κατά καιρούς, τηρώντας ένα άτυπο τελετουργικό…

Η πόλη που αναγκάστηκα να εγκαταλείψω πριν πολλά χρόνια για επαγγελματικούς και κυρίως προσωπικούς λόγους, αλλά πάντα θα είναι στην καρδιά μου και θα επιστρέφω με την πρώτη ευκαιρία…

Λατρεμένη Πάτρα…