PARENTHOOD
Αυτά είναι τα 2 πλάσματα που συνετέλεσαν στη δημιουργία της ανούσιας και σύντομης ύπαρξής μου σε αυτόν τον πλανήτη και στο να γράφω σήμερα τις βλακώδεις ασυναρτησίες μου σε ένα blog που δεν ενδιαφέρει κανέναν και ελάχιστοι διαβάζουν. Όσο κι αν φαντάζει απίστευτο σε ορισμένους, εγώ είμαι το σπερματοζωάριο που νίκησε ανάμεσα σε 100 εκατομμύρια άλλα που έδιναν τον στιγμιαίο αγώνα τους για να φτάσουν στο πολυπόθητο τέρμα…
Το ένα απ' αυτά τα πλάσματα έχει περάσει στην αντίπερα όχθη και κατοικεί πλέον στον κόσμο των σκιών και των αναμνήσεων. Το άλλο κρατιέται - με στρατιωτική πειθαρχία - σε αυτή τη μάταιη και ανώφελη ζωή, «διψώντας» για λίγες ακόμα αναμνήσεις και αποτελώντας τον μοναδικό συνδετικό κρίκο των μελών μιας μάλλον περίεργης και γραφικής οικογένειας. Συνειδητοποιώντας, φυσικά, με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι η κατάρα της μακροζωΐας περιλαμβάνει να βλέπεις όλα τα αγαπημένα σου πρόσωπα να χάνονται το ένα μετά το άλλο…
Τα 2 αυτά πλάσματα είχαν τα δικά τους όνειρα και τις δικές τους προσδοκίες για τις έμβιες «προεκτάσεις» τους. Πάντα με τις καλύτερες προθέσεις, έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν δεδομένων των συνθηκών της εποχής. Ασχέτως αν δεν υπήρξε η αναμενόμενη ανταπόκριση στις προσδοκίες τους. Άλλωστε, οι προσευχές δεν εισακούονται σχεδόν ποτέ…
Όπως και να 'χει, τα 2 αυτά πλάσματα ευθύνονται για την αφελή ύπαρξή μου, ακόμα και σ' αυτό το ψηφιακό σύμπαν, όπου κυριαρχεί η φευγαλέα εικόνα της στιγμής και τα πάντα χάνονται στη λήθη σε κλάσματα δευτερολέπτου. Μέχρι να έρθει η επόμενη δυνατή εικόνα που θα απασχολήσει τον ήδη επιβαρυμένο εγκέφαλο για λίγα επιπλέον δευτερόλεπτα, ώσπου να χαθεί κι αυτή…
Μπορεί να μην ανταποκρίθηκα επαρκώς στις προσδοκίες τους ή σε αυτά που ονειρεύτηκαν για εμένα. Ίσως να τους απογοήτευσα πολλές φορές με τις επιλογές και τις πεποιθήσεις μου. Ενδεχομένως να τους πλήγωσα που αναγκάστηκα να μείνω μακριά για το δικό τους καλό - πάντα, αν και ποτέ δεν μου το έδειξαν. Έμειναν με ένα σιωπηλό παράπονο, που ήταν ταυτόχρονα τόσο εκκωφαντικό, κάθε φορά που δάγκωναν τα χείλη τους…
Πολύ γρήγορα, έγινα το «παιδί που μένει και εργάζεται μακριά». «Το παιδί που έρχεται τα σαββατοκύριακα και τις γιορτές». Το παιδί στο οποίο δεν μπορούν να βασίζονται άμεσα σε μια δυσκολία. Το παιδί που δεν είναι παρόν να τους κρατάει συντροφιά κάθε απόγευμα, όταν σκοτεινιάζει και οι κακές σκέψεις κάνουν την εμφάνισή τους. Το παιδί που δεν είναι εκεί τις Κυριακές το απόγευμα. Το παιδί που δεν είναι ποτέ εκεί να τους κρατάει το γέρικο και ροζιασμένο χέρι τους, όταν το χρειάζονται…
Οι ενοχές είναι κατακλυσμιαίες και ανελέητες…
Όμως, στάθηκα πλάι τους σε πολύ δύσκολες στιγμές. Σε σημαντικές και ουσιαστικές απώλειες. Σε δυσβάσταχτες καταστάσεις, όταν όλα έδειχναν μαύρα και άραχνα, υπήρξα ουσιαστικά παρών. Όταν το απόλυτο πένθος κυρίευε τα πάντα, τους κράτησα γερά και σφιχτά το χέρι. Και αυτό έχει πρωτίστως σημασία!
Είμαι περήφανος για τους γονείς μου! Παρ' όλα τα λάθη που έκαναν και παρ' όλες τις αστοχίες τους, τους λατρεύω και δεν θα τους άλλαζα. Και φυσικά, οι γονείς δεν βγαίνουν με οδηγίες χρήσεως. Έκαναν λάθη και παραλείψεις, αλλά δεν το έκαναν επίτηδες. Όλα έγιναν από αγνή αγάπη.
Ειδικά με τον πατέρα μου με τα ανθρώπινα πάθη του. Μου λείπει σήμερα περισσότερο από κάθε τι άλλο…
Υπήρξαν σίγουρα θύματα μιας στερεοτυπικής κατάστασης του παρελθόντος και ενός κακοποιητικού περίγυρου, που δεν μπορούσαν να αλλάξουν ούτε να του δώσουν επαρκείς και σαφείς εξηγήσεις. Στα κακόβουλα και τοξικά σχόλια δήθεν «καλοπροαίρετων», απλά σώπαιναν…
Όσοι έχετε εν ζωή τους γονείς σας ακόμα, να τους αγαπάτε, να τους λατρεύετε και να τους το δείχνετε σε κάθε ευκαιρία. Να αποτυπώνετε στο νου σας κάθε λεπτό μαζί τους με περίσσεια λαχτάρα. Να ρουφάτε κυριολεκτικά κάθε στιγμή που είστε μαζί τους. Γιατί οι στιγμές δεν γυρνάνε πίσω…
Και φτάνει κάποτε η ώρα, που κοιτάς εμβρόντητος μια φωτογραφία που τράβηξες από μια ανέμελη κυριακάτικη έξοδο (όπως την συγκεκριμένη), μην γνωρίζοντας ότι θα σε στοιχειώνει για πάντα στο μέλλον…