Ο ΟΓΚΟΣ...

     Έχουν περάσει γύρω στους 2 μήνες, από τότε που ο μεγαλύτερος αδερφός σου έφυγε ξαφνικά από τη ζωή στην ηλικία των 50 χρόνων. Εκείνον τον αποτρόπαιο Ιανουάριο του 2014, όπου όλα άλλαξαν άρδην. Μαύρη μαυρίλα κυριαρχεί πλέον στη νέα σου πραγματικότητα. Σαν να σου έδωσε το Σύμπαν μια ηχηρή σφαλιάρα για να ξυπνήσεις από τη φούσκα, στην οποία ζούσες και να δεις αλλιώς κάποια πράγματα. Σαν να αφυπνίστηκες από έναν κοσμοπολίτικο λήθαργο, που είχες αγκαλιάσει όλα αυτά τα χρόνια…

Οι προτεραιότητες σου έχουν αλλάξει πλήρως από τη μία στιγμή στην άλλη. Προτιμάς να περνάς πιο ουσιαστικά τον χρόνο σου με μέλη της οικογένειάς σου, που τώρα σε έχουν πραγματικά ανάγκη. Να δείχνεις περισσότερη αγάπη και προσοχή στα άτομα που έχεις δίπλα σου και σε στηρίζουν. Σε άτομα, που δεν σου έκλεισαν το τηλέφωνο και αποτραβήχτηκαν άγαρμπα, όταν πληροφορήθηκαν αυτή την τραγωδία που σε βρήκε. Προτιμάς να κρατάς το γέρικο χέρι της μάνας σου και του πατέρα σου, τώρα που βίωσαν την υπέρτατη απώλεια και σε κοιτάνε κατάματα με απόγνωση. Να αποτραβηχτείς από άτομα – ρουφήχτρες, που δεν πρόσφεραν κάτι ουσιώδες στη ζωή σου, παρά μόνο στιγμές εφήμερου γέλιου…

Αρχίζεις να δείχνεις ανόρεχτα κάποιο ενδιαφέρον για θέματα υγείας σου, ύστερα από τη σχετική παρότρυνση της χαροκαμένης μάνας σου. Σε καμία περίπτωση, δεν θες να ξαναβιώσει τα ίδια για δεύτερη και ίσως τελευταία φορά. Δεν θες να είσαι εσύ η χαριστική βολή, που θα την στείλει στον άλλον κόσμο!

Ακολουθούν μια δειλή επίσκεψη σε έναν καρδιολόγο, έναν παθολόγο, μερικές εξετάσεις αίματος για να δεις που βρίσκεται η τρέχουσα κατάσταση της υγείας σου.  Κάνεις κι ένα τεστ κοπώσεως, που το βγάζεις με επιτυχία. Αρχίζεις να ενδιαφέρεσαι και για τους πνεύμονες σου, καθώς τους έχεις καταπονήσει με μια πρόσφατη πνευμονία και με άπειρα πακέτα τσιγάρα, που έχεις καπνίσει μανιωδώς, ειδικά μετά από αυτή την συμφορά που σου έτυχε…

Οι εξετάσεις αίματος τα δείχνουν όλα λίγο τσιμπημένα, ίσως επειδή έχεις ακόμα παραπανίσια κιλά, αλλά όχι κάτι το ακραία ανησυχητικό. Ο καρδιολόγος βρίσκει σχετικά καλή την κατάσταση της καρδιάς σου, αλλά δεν θα αποφύγεις το εκνευριστικό λογύδριο περί βλαβερού καπνίσματος περιμένοντας ανυπόμονα να περάσει η κακιά ή ώρα. Θα σε στείλει, όμως, για να ένα συμπληρωματικό υπέρηχο καρωτίδων για να είμαστε σίγουροι ότι δεν διατρέχεις κάποιο κίνδυνο λόγω στένωσης αγγείων και της αμείλικτης κληρονομικότητας, που σου προέκυψε μετά τα τελευταία δυσάρεστα γεγονότα. Στον καλύτερο ακτινολόγο της Αθήνας με τα πιο σύγχρονα μηχανήματα, σύμφωνα με τα λεγόμενα του…

Και στην εξέταση του τρίπλεξ, όπου θα είσαι αμέριμνα ξαπλωμένος και πασαλειμμένος με ένα αηδιαστικό ζελέ στο λαιμό , θα αποκαλυφθεί η σκληρή αλήθεια! Ένας πλαδαρός όγκος σαν χταπόδι έχει γραπώσει την καρωτίδα της κάτω γνάθου σου και την σφίγγει, σαν ένα άλλο αιμοβόρικο alien που απειλεί την Sigourney Weaver. Που θα μεγαλώνει αθόρυβα μέσα σου, μέχρι να παραλύσει η κάτω γνάθος σου και να μην μπορείς να αρθρώσεις λέξη. Που δεν ξέρεις αν θα σε στείλει στον άλλον κόσμο ή θα σε αφήσει στον υπάρχοντα με χιλιάδες κουσούρια…

Ευτυχώς, η διάγνωση αναφέρεται σε  καλοήθεια. Τα πάντα διορθώνονται με λίγη ταλαιπωρία και αρκετά χρήματα. Βέβαια, το timing δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερο! Πώς το ανακοινώνεις αυτό στους χαροκαμένους γονείς σου; Πώς θα αντέξουν ένα ακόμα χτύπημα της μοίρας; Ειδικά, στον πατέρα σου που δεν φημίζεται για την ψυχραιμία του…

Ίσως, όλα όμως συμβαίνουν και για κάποιο λόγο. Μία ακόμα συμφορά που θα σου αποσπάσει την προσοχή από μια τρέχουσα συμφορά. Ίσως σε κάνει να ζυγίσεις διαφορετικά τα πράγματα και να διαπιστώσεις ποια είναι η προτεραιότητά σου: ο θρήνος για τους νεκρούς ή η προσπάθεια να γαντζωθείς εσύ ο ίδιος λίγο περισσότερο στη ζωή; Εξάλλου, έχεις άπλετο χρόνο για να πενθήσεις, αρκεί να παραμείνεις ζωντανός στις επάλξεις…

Και πράγματι! Η ανακοίνωση των ιατρικών εξετάσεων στην οικογενειακή ομήγυρη στρέφει προσωρινά την προσοχή αλλού. Εδώ δεν μιλάμε για ένα μη αναστρέψιμο και ολοκληρωτικό γεγονός, όπως ο θάνατος, αλλά για κάτι που διορθώνεται. Ή που τουλάχιστον θα δώσεις τη μάχη σου για να διορθωθεί…

Μέσα στη ζοφερή πραγματικότητα που περιβάλλει κάθε πτυχή της νέας σου ζωής, νιώθεις πως πέτυχες κάτι. Κατάφερες και έστρεψες το ενδιαφέρον όλων σε κάτι πιο ρεαλιστικό, χωρίς βέβαια να θέλεις να το προκαλέσεις. Ξαφνικά, κάτι άλλο έχει περισσότερη σημασία από τα τρισάγια και τα μνημόσυνα: η ίδια η ζωή!

Είχε προηγηθεί, βέβαια, κι εκείνο το δήθεν τυχερό φλουρί εκείνης της καταραμένης βασιλόπιτας την Πρωτοχρονιά του 2014, που έτυχε κάπου ανάμεσα στο δικό σου κομμάτι και του αδερφού σου. Εκείνη η βασιλόπιτα αποδείχθηκε ρώσικη ρουλέτα. Ο ένας δεν τα κατάφερε! Άραγε, ο άλλος θα καταφέρει να τη βγάλει καθαρή; (…σιωπηλές σκέψεις στα χείλη όλων, που δεν τολμούν να ξεστομίσουν - τουλάχιστον όχι ακόμα…)

Ακολουθούν διερευνητικές επισκέψεις σε χειρούργους, που προτίθεσαι να αφεθείς στα χέρια τους για να σε απαλλάξουν από αυτό το ενοχλητικό παραγαγγλίωμα ή όγκο καρωτιδικού σωματίου (όπως συχνά αναφέρεται στις ιατρικές γνωματεύσεις). Επιλέγεις αυτόν που θα σου ζητήσει έμμεσα «φακελάκι», σαν να αποτελεί κάποιου είδους εγγύηση ότι πρέπει να πληρώσεις, αν θέλεις να διατηρηθείς για λίγο ακόμα στη ζωή…

Και κάπου εκεί στις αρχές του καλοκαιριού του ζοφερού 2014, έχοντας εκπληρώσει και τα παιδαγωγικά σου καθήκοντα με το τέλος της σχολικής χρονιάς, φοράς τη νοσοκομειακή ποδιά που θα σε οδηγήσει στο χειρουργείο. Ένα χειρουργείο που είτε θα σου σώσει τη ζωή είτε θα σε στείλει να ανταμώσεις τον μακαρίτη αδερφό σου, βυθίζοντας κι άλλο τους γονείς σου σε έναν απύθμενο βούρκο…

Πάνω στο νοσοκομειακό φορείο με τον βαριεστημένο νοσηλευτή να το  σπρώχνει ανόρεχτα, ο οποίος προσπαθεί να αστειευτεί για να σε κάνει να χαλαρώσεις, καθώς σε οδηγεί στο χειρουργικό  σφαγείο, αναλογίζεσαι όλα αυτά που σε βρήκαν το τελευταίο εξάμηνο. Αναρωτιέσαι τι κακό έκανες για να έχεις ένα τόσο εκδικητικό κάρμα. Αναρωτιέσαι αν κάπου εκεί βρίσκεται ο αδερφός σου να σε παρατηρεί από ψηλά και να σκέφτεται αν άξιζε να θυσιαστεί για να ζήσεις εσύ. Αναρωτιέσαι αν σε προσέχει ακόμα, όπως έκανε όταν ήσουν παιδί και αποζητούσες διαρκώς την προσοχή του. Όπως, όταν σε πήγαινε σινεμά για πρώτη φορά ή στο Texas fried chicken, στο επάνω μέρος της πλατείας Γεωργίου, για να φάτε μαζί, αφού έβρισκε την παρέα του μικρού του αδερφού πιο δελεαστική από τους συνομήλικους του. Αναρωτιέσαι αν θα καταφέρεις να ξυπνήσεις μετά από αυτή τη δοκιμασία ή αν όλα θα πάνε στραβά, όπως συμβαίνει συνήθως, καθώς δεν φημίζεσαι ιδιαίτερα για την καλοτυχία  σου. Αναρωτιέσαι αν θα συνεχίσεις να ζεις, αφού έχεις πολλά να προσφέρεις ακόμα…

Η έμπειρη νοσοκόμα σου τρυπάει τις φλέβες του χεριού σου με μια τεράστια βελόνα, κάνοντας ανέμελες ερωτήσεις για να χαλαρώσεις: ποια τάξη θα πάρεις, σου αρέσει η δουλειά σου, πώς είναι τα παιδάκια, είναι ζωηρά άραγε κτλ…

Πριν προλάβεις να απαντήσεις, νιώθεις να χάνεις τις αισθήσεις σου και να βυθίζεσαι σε έναν λήθαργο, που παρακαλάς να διαρκέσει για πάντα. Έναν λήθαργο, όπου δεν υπάρχουν θάνατοι. Δεν υπάρχει πόνος ούτε κατάθλιψη. Έναν λήθαργο, όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι και ζωντανοί. Έναν λήθαργο, που σε οδηγεί πίσω στο σπίτι στο χωριό με ευτυχισμένες αναμνήσεις να σε περιβάλλουν, όταν όλοι περίμεναν περιπαθώς το αρνί μια Κυριακή του Πάσχα, κάτω από τη δροσερή λεύκα με την παχιά σκιά της. Έναν λήθαργο που διακρίνεις χαμόγελα στα στόματα όλων…

Το επόμενο που θυμάσαι είναι το δωμάτιο ανάνηψης. Να προσπαθείς να μιλήσεις μετά από τόσο αναισθητικό που έβαλαν στον οργανισμό σου. Να γυρνάει ασυνάρτητα η γλώσσα σου, χωρίς να μπορεί να εκφέρει σαφείς ήχους. Να προσπαθείς να εκφέρεις τα ονόματα των κουμπάρων σου, ύστερα από παρότρυνση του γιατρού σου, για κάποιο ασαφή λόγο: «Νίκος και Άννα» (ίσως για το ένρινο «ν», που αναγκάζει τη γλώσσα να ακουμπήσει τον ουρανίσκο). Να ακούς διάφορους ασθενείς να βογγάνε, προσπαθώντας να συνέλθουν από το σοκ του χειρουργείου…

Ευτυχώς, δεν βίωσες κανένα λαμπερό φως στην άκρη του τούνελ. Καμία παραδεισένια μελωδία να κατακλύζει τα αυτιά σου. Κανέναν νεκρό να σε περιμένει ανυπόμονα στην άκρη αυτού του διαδρόμου. Καμία μεταθανάτια εμπειρία. Όλα πήγαν καλά!

Το μόνο που θα σου μείνει για πάντα είναι μια άβολη ουλή χαραγμένη στον λαιμό σου. Μια ουλή για την οποία ντρέπεσαι τα πρώτα χρόνια, θες να την κρύψεις και αποφεύγεις να κυκλοφορείς πολύ δημοσίως. Να την περιεργάζεσαι, καθώς κοιτάζεσαι στον καθρέφτη. Να θες να την ξεφορτωθείς κάποιες στιγμές, αλλά να μην μπορείς...

Αλλά πάντα να είναι εκεί, να σου υπενθυμίζει πως τελικά κάποιες μάχες κερδίζονται. Σε κάποιες μάχες, βγαίνεις νικητής χωρίς να το περιμένεις…

     Μια ουλή για την οποία σήμερα είσαι περήφανος!