meine mutter...
Τα καταφέραμε και φέτος (σκέφτεσαι σιωπηλά…)
Λίγο πριν τελειώσει και αυτή η αδιάφορη χρονιά που σου φορτώνεται στην πλάτη με νέες ενοχλητικές ρυτίδες και νέες εμμονές, η υπερήλικη μάνα σου έκλεισε τα 91 της χρόνια και συνεχίζει ακάθεκτη τον μακρόχρονο βίο της, όπως θέλουν να ελπίζουν όλοι. Παρόλα τα προβλήματα υγείας που την περιτριγυρίζουν απειλητικά, αλλά τα αντιμετωπίζει με στρατιωτική πειθαρχία και πείσμα. Ίσως να γιορτάσουμε και τα φετινά Χριστούγεννα μαζί, καθώς είναι από μόνη της μια γιορτή που προκαλεί τρόμο σε όλα τα μοναχικά και ευαίσθητα άτομα, πόσο μάλλον αν έχεις χάσει αγαπημένα σου πρόσωπα. Ίσως να κάνουμε και πάλι Πρωτοχρονιά μαζί, περιμένοντας ανόρεχτα την αλλαγή του χρόνου…
Ένας άθλος, αν σκεφτείς τι έχει ζήσει και τι έχει περάσει στην πολυτάραχη ζωή της! Βίωσε πόλεμο, Κατοχή, στερήσεις, φτώχεια, μεγάλα ιστορικά γεγονότα, χαμό κοντινών και αγαπημένων ανθρώπων. Κυρίως, βίωσε τη μεγαλύτερη απώλεια που μπορεί να βιώσει μια μάνα. Αυτή του παιδιού της…
Μια απώλεια που στοιχειώνει τους πάντες γύρω της, ακόμα και τόσα χρόνια μετά…
Τα ευχετήρια τηλεφωνήματα λιγότερα φέτος. Μετρημένα στα δάχτυλα. Χρόνο με το χρόνο, μειώνονται σταθερά. Πλήθος συγγενών, φίλων και γειτόνων έχουν περάσει στην «αντίπερα όχθη». Ή θα περάσουν πολύ σύντομα, όπως όλα δείχνουν. Λογικό, το τηλέφωνο να παραμένει ολοένα και πιο βουβό σε αυτό το χαρμόσυνο γεγονός, όπως είναι τα υπερήλικα γενέθλια μιας μικροαστής κυρίας.
Αυτό είναι άλλωστε και το βαρύ τίμημα της μακροζωΐας! Να βλέπεις όλα τα προσφιλή σου πρόσωπα να χάνονται το ένα μετά το άλλο. Να εξαφανίζονται από προσώπου γης ως δια μαγείας. Να γίνονται περιεχόμενο ενός κρύου τάφου. Να χάνονται μέσα σε λίγα λεπτά…
Και να καταλήγεις να βρίσκεσαι μόνη κάθε απόγευμα μπροστά από μια τηλεόραση, που έχει απομείνει πλέον να σου κρατάει παρέα και να ακούς απαθέστατα όλες τις συμφορές που συμβαίνουν στον κόσμο. Ξέροντας ότι αργά ή γρήγορα θα έρθει και το δικό σου τέλος. Και να προετοιμάζεσαι ευλαβικά γι' αυτό, με ότι επιβάλλει η παράλογη και χωρίς νόημα θρησκεία σου…
Ελπίζοντας, μάταια, ότι μπορεί και να ξανασυναντήσεις κάπου στο Υπερπέραν όλους εκείνους τους ανθρώπους που σε συντρόφευαν μια ζωή: τα αδέρφια σου, τους γονείς σου, τους φίλους σου, τον επί 63 συναπτά έτη σύντροφο της ζωής σου, που σε πρόδωσε φεύγοντας πρώτος. Και κυρίως το πολύπαθο σπλάχνο σου, που δεν είχες την πολυτέλεια να το δεις να γερνάει, αλλά ευτυχώς έμεινε ο σπόρος του να σε επισκέπτεται βαριεστημένα αραιά και πού, περιμένοντας στωικά να πάρει το χαρτζιλίκι του…
Να έχεις μείνει η μόνη από την προηγούμενη γενιά που κατοικεί σε μια αδιάφορη πολυκατοικία μιας επαρχιακής πόλης, που χτίστηκε τη δεκαετία του '70. Σαν να είσαι ο «τελευταίος των Μοϊκανών»! Να κυκλοφορείς αγκομαχώντας από το ανελέητο γήρας σε ένα παλιό διαμέρισμα, που το στοιχειώνουν φαντάσματα του παρελθόντος και βουβά πρόσωπα, που σε παρατηρούν αθόρυβα μέσα από τα στενά πλαίσια ενός κάδρου…
Ευτυχώς, βρίσκεις παρηγοριά σε αδιάφορα και βαρετά τηλεοπτικά σήριαλ ιδιωτικών καναλιών, γιατί δεν έχεις και κάτι άλλο να περιμένεις. Τα παιδιά σου δείχνουν να δυσανασχετούν, που δεν μπορούν να συνεχίσουν απρόσκοπτα τη ζωή τους και να επικεντρωθούν σε άλλα πράγματα. Ξαφνικά, νιώθεις ότι είσαι «εμπόδιο» και τροχοπέδη μπροστά στις ανάγκες των άλλων. Ξαφνικά, νιώθεις ότι έφτασε η στιγμή να κλειστείς σε ένα γηροκομείο, περιμένοντας ευλαβικά το τέλος, ώστε να τους απαλλάξεις όλους από την ενοχλητική παρουσία σου…
Η έκφραση του προσώπου σου αντικατοπτρίζει όλα αυτά που πήγαν στραβά και όχι όπως τα είχες υπολογίσει. Η ζωή δεν εξελίχθηκε όπως την είχες σχεδιάσει πριν από 30-40 χρόνια, όταν ήσουν ακόμα ακμαία και ένιωθες ότι είχες ακόμα τον έλεγχο των πραγμάτων. Τίποτα δεν πήγε κατ' ευχήν ! Όλα τα παιδιά σου προτίμησαν να ζήσουν το δικό τους όνειρο, άσχετα αν εξελίχθηκε σε εφιάλτη για μερικά…
Ποτέ, όμως, δεν θα μάθεις πόσο σημαντική παρουσία ήσουν σε όλα αυτά τα πρόσωπα, που συγκεντρώνονται γύρω σου σε κάθε σημαντική ημερομηνία. Ποτέ δεν θα μάθεις ότι αποτέλεσες συνδετικό κρίκο σε ετερόκλητα άτομα, που έτυχε να είναι συγγενείς, ακόμα και αδέρφια. Ποτέ δεν θα μάθεις πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξες σε ανθρώπους, που είχαν ανάγκη μια αθόρυβα στιβαρή και επιβλητική παρουσία στην άχαρη ζωή τους.
Ποτέ δεν θα μάθεις ότι ήσουν μια μάνα, με όλη τη σημασία της λέξης, που έστεκε εκεί σε ότι κακό κι αν συνέβαινε. Ένας ακλόνητος βράχος να αντικρούει τα πάντα. Ένα σημείο αναφοράς για όλη αυτή τη μάλλον γραφική οικογένεια, ακόμα και τώρα στα εύθραυστα 91 σου χρόνια…