ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ 2014
Πάνε 2 περίπου μήνες που ο αδερφός σου έχει φύγει απροσδόκητα από τη ζωή. Μέσα σ' αυτούς τους 2 μήνες, έχεις δει τη ζωή σου να αλλάζει δραματικά. Ότι θεωρούσες δεδομένο στην καθημερινότητά σου, δεν ισχύει πλέον. Κοιμάσαι και ξυπνάς χωρίς να έχεις κάτι να περιμένεις, χωρίς μια ακτίνα φωτός. 2 μήνες όπου το μαύρο, είναι το μόνο χρώμα που μπορεί να χαρακτηρίσει αυτά που ζεις…
Τα πάντα έχουν πάρει μια διαφορετική χροιά: Οι σφυρίχτρες που ακούς από τον δρόμο δεν έχουν ευχάριστο άκουσμα, ούτε προμηνύουν ξέφρενο γλέντι. Οι ενθουσιώδεις κραυγές των νέων, που διψούν για συγκλονιστικές νέες εμπειρίες, δεν σου προκαλούν πια χαμόγελα αισιοδοξίας. Τα εντυπωσιακά πυροτεχνήματα φαντάζουν ανούσια! Οι ευφάνταστες μεταμφιέσεις των νεαρών κοριτσιών και αγοριών σου προκαλούν διαρκή υπνηλία και χασμουρητό, αν όχι εκνευρισμό! Όλο αυτό το πανηγύρι του κεφιού, σου προκαλεί μια απροσδιόριστη απέχθεια.
Πώς είναι δυνατόν ο κόσμος να συνεχίζει να διασκεδάζει, όταν εσύ βιώνεις το μεγαλύτερο δράμα; Πώς αντέχεις να βλέπεις τη βασίλισσα του Καρναβαλιού να ξεφαντώνει επάνω στο άρμα της, όταν ο αδερφός σου αποσυντίθεται σιγά-σιγά μέσα σε έναν κρύο τάφο, που δεν είναι καν δικός του και ξέρεις ότι θα πρέπει βίαια να μεταφερθεί αργά ή γρήγορα από εκεί;
Οι λιγοστοί φίλοι που σου έχουν απομείνει (γιατί πολλοί είναι αυτοί που νιώθουν αμήχανα δίπλα σου μετά από αυτή την τραγωδία), αποφεύγουν να συμμεριστούν το προσωπικό σου δράμα. Έχουν τα δικά τους προβλήματα, τις δικές τους σκοτούρες, τα δικά τους βάσανα! Κουνάνε συγκαταβατικά το κεφάλι τους, γράφουν τα τετριμμένα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης («Καλό Παράδεισο» - λες και υπάρχει και κακός!), αλλά από μέσα τους σκέφτονται μόνο πώς θα περάσει η «κακιά η ώρα» και να πάνε παρακάτω.
Οι «φίλοι» σου δεν θέλουν να ακούσουν για το δικό σου δράμα και δεν τους ενδιαφέρει. Ακόμα κι αν το κάνουν, θα είναι τελείως για διεκπεραιωτικούς και συμβατικούς λόγους . Θέλουν να διασκεδάσουν, να μασκαρευτούν, να ξεφύγουν από την πραγματικότητα!
Και καλά κάνουν… έτσι πρέπει!
Αυτό θα έκανα κι εγώ υπό άλλες συνθήκες. Αλλιώς, μιλάμε για τοξικότητα. «Sorry, ρε φίλε, αλλά είσαι τοξικός που θέλεις σώνει και καλά να συμμετάσχω στο δράμα σου! Δεν καίγομαι ιδιαίτερα, επειδή κάποιος που δεν γνώριζα καν, έφυγε από τη ζωή». (Ίσως σκεφτούν νοερά, αλλά ποτέ φωναχτά…)
Μέσα σε όλο αυτό το ξέφρενο γλέντι που διαδραματίζεται στην πρωτεύουσα του Καρναβαλιού, εσύ επιλέγεις να χωθείς μέσα στη μαυρίλα. Να είσαι κλεισμένος μέσα σε ένα σπίτι μαζί με δύο ηλικιωμένους χαροκαμένους γονείς – τραγικές φιγούρες. Να έχεις καλυμμένους τους καθρέφτες για να μην φαίνονται τα θλιμμένα πρόσωπα όλων. Να αποφεύγεις να ανοίξεις την τηλεόραση, μήπως και δεις ξαφνικά μια αχτίδα φωτός να σε περιλούζει. Να έχεις κατεβάσει ρολά από όλον αυτόν τον χαμό που γίνεται έξω από το σπίτι σου.
Γιατί και αυτή η διαδικασία παίζει το ρόλο της. Πρέπει να βιώσεις τη θλίψη. Πρέπει να περάσεις όλα τα στάδια του πένθους – 7 λένε ότι είναι. Επειδή, αν τα καταφέρεις βέβαια…, στο τέλος θα έχεις βγει πιο δυνατός.
Μπορεί να μην ξεπεράσεις ποτέ τον πόνο από έναν ξαφνικό και βίαιο χαμό. Αλλά μαθαίνεις να ζεις με αυτόν. Τον διαχειρίζεσαι. Φοράς το χαμογελαστό προσωπείο σου και συνεχίζεις να παλεύεις εκεί έξω… Εκπαιδεύεσαι να είσαι δυνατός, όχι τόσο για τον εαυτό σου αλλά για τους άλλους. Επειδή σε χρειάζονται τώρα περισσότερο από ποτέ…
Αυτό που δεν μπορείς να διαχειριστείς είναι το πόσο βίαια αλλάζει η ζωή σου και οι βαρετές – αλλά γλυκές συνάμα - συνήθειές σου. Εκεί θα μείνεις για πάντα με ένα παράπονο. «Τι έκανα για να το αξίζω αυτό;» διαρκώς θα αναρωτιέσαι και απάντηση δεν θα παίρνεις. «Γιατί το Σύμπαν ή ο καλός Θεούλης με εκδικείται μ' αυτόν τον τρόπο;». (Σιγή ιχθύος, φυσικά…)
Σήμερα, μετά από 11 χρόνια, αυτά μπορεί να μοιάζουν με μια μακρινή θλιβερή ανάμνηση. Η οποία, όμως, είναι τόσο έντονη που ακόμα και τώρα μια ανατριχίλα διαπερνάει τη ραχοκοκαλιά σου, όταν τα ανακαλείς στη μνήμη σου. Στη μνήμη σου θα μείνει για πάντα αυτή η τρομαχτική ημερομηνία: 8 Ιανουαρίου 2014. Η ημέρα που τα πάντα άλλαξαν…
Στην πορεία, πολλοί δικοί σου άνθρωποι έφυγαν από τη ζωή. Άλλοι απλά χάθηκαν στη δίνη της καθημερινότητας ή απλά δεν έδωσαν ποτέ καμία εξήγηση γιατί εξαφανίστηκαν – σήμερα το λένε ghostting. Μπορεί και να ξενέρωσαν με κάποια συμπεριφορά σου – δεν θα μάθεις ποτέ, σε νοιάζει πλέον;;;
Τίποτα όμως δεν συγκρίνεται με εκείνον τον δυσβάσταχτο πόνο που ένιωσες τότε. Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνο το αποτρόπαιο Καρναβάλι, που νόμιζες ότι τα πάντα έχουν τελειώσει και η ζωή είναι ανούσια.
Σήμερα, όμως, μπορεί και να πεις διστακτικά ότι ίσως μου αξίζουν λίγες στιγμές χαράς και ξεγνοιασιάς. Ίσως και να υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο, όπως πολύ σωστά διάβασα σε ένα σύνθημα σε έναν τοίχο. Μια ανέλπιστη αχτίδα φωτός!
Γιατί οι μεγαλύτερες αλήθειες γράφονται αυθόρμητα σε έναν φρεσκοβαμμένο τοίχο ενός ξεχασμένου νεοκλασικού κτιρίου και μένουν εκεί να σε στοιχειώνουν για πάντα…