Η ΕΦΗ...

Με την Έφη γνωριστήκαμε στο φροντιστήριο Αγγλικών της γειτονιάς μου, όπου πηγαίναμε για να προετοιμαστούμε για τις εξετάσεις του Proficiency. Πριν από 30 - ίσως και παραπάνω - χρόνια! Στην αθώα εφηβική μας ηλικία. Περάσαμε ατελείωτες ώρες μαζί με τον κάπως γραφικό καθηγητή μας για να προετοιμαζόμαστε για το Listening, το Reading Comprehension και το Reading & Use of English.

Παραδόξως, αυτή τα κατάφερε, αν και δεν σκάμπαζε ιδιαίτερα από αγγλικά. Εγώ, από την άλλη, δεν ξανασχολήθηκα, καθώς έμπλεξα στην πορεία με τις Πανελλήνιες και τη σχολή που πέρασα εντελώς τυχαία, αλλά μου βγήκε σε καλό στο μέλλον. Το άφησα, λοιπόν, στην άκρη και δεν ξαναπροσπάθησα. Εξάλλου, δεν θα μου πρόσφερε τίποτα μισθολογικά στο μέλλον ούτε καμία επαγγελματική ανέλιξη…

Παρόλα αυτά, διατηρήσαμε επαφή, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν κοινωνικά δίκτυα ούτε κινητά τηλέφωνα, και βρισκόμασταν πού και πού για έναν σύντομο καφέ.

Για λίγο, ψιλοχαθήκαμε, καθώς η σχολή μου ήταν στο μακρινό Ρέθυμνο, αλλά μετά από 6 μήνες διαμονής εκεί , επέστρεψα απρόθυμα στη γενέτειρα πόλη μου λόγω μεταγραφής…..

Κάποια στιγμή, οι επαφές μας άρχισαν να γίνονται συχνότερες, μέχρι που γίναμε σχεδόν κολλητάρια. Τα σαββατόβραδα είχαμε την καθιερωμένη μας έξοδο σε club της μικρής επαρχιακής πόλης μας, καθώς μοιραζόμασταν τα ίδια γούστα στη μουσική. Οι αλληλοεπισκέψεις στα σπίτια μας άρχισαν να πυκνώνουν. Οι βόλτες σε καφετέριες έγιναν καθημερινές. Οι παρέες μας άρχισαν να γίνονται κοινές. Όλοι γνώριζαν την ύπαρξη του ενός και του άλλου στον ευρύτερο οικογενειακό κύκλο μας…

Είχαμε έναν μοναδικό τρόπο επικοινωνίας με τα μάτια, που τον έχεις με λίγους ανθρώπους. Το παρόμοιο χιούμορ, που μας έδενε, μας έβγαζε συχνά από αμήχανες καταστάσεις. Δεν έλειπαν και οι μικροεντάσεις μεταξύ μας για χαζούς λόγους, αλλά γρήγορα τα ξαναβρίσκαμε.

Πολλές φορές, η Έφη εξαφανιζόταν, όταν προέκυπτε κάποιος τυχάρπαστος, αλλά εντυπωσιακός δίμετρος και σίγουρα ελπιδοφόρος γκόμενος στη ζωή της. Όπως κάνουν, άλλωστε, οι περισσότερες γυναίκες, που ψάχνουν απελπισμένα να γαντζωθούν επάνω σε ένα αρσενικό πρότυπο, με απίστευτη μαθηματική συναισθηματική ακρίβεια. Άσχετα αν προσπαθούν να φανούν απελευθερωμένες. Φυσικά, όμως, γρήγορα επέστρεφε στη σιγουριά της δικής μου παρέας, όπου έδειχνε να περνάει καλύτερα. Αν μη τι άλλο, ξέραμε να διασκεδάζουμε μαζί…

Εξάλλου, οι σχέσεις της με τους άντρες αποδεικνύονταν δυσλειτουργικές. Όπως και οι σχέσεις της με γυναίκες φίλες μου, όπου επιδιδόταν σε έναν άτυπο ανταγωνισμό, προκειμένου να ξεχωρίσει. Συχνά τις διέβαλε υπόγεια με κομψό και λεπτεπίλεπτο τρόπο πάντα…

Η Έφη δεν ήταν ιδιαιτέρως όμορφη, αλλά ήταν σίγουρα εντυπωσιακή στις εμφανίσεις της, αν και ευχάριστα στρουμπουλή. Ενίοτε, έδινε τη δική της άνιση μάχη να απαλλαγεί από τα περιττά κιλά, που της φορτώνονταν αρκετά συχνά. Μια μάχη που την κέρδιζε περιστασιακά. Ίσως το πιο όμορφο πράγμα επάνω της ήταν τα γαλάζια εκφραστικά μάτια της, που σε διαπερνούσαν με νόημα…

Αυτά τα γαλάζια μάτια της άρχισαν να με βλέπουν διαφορετικά, μετά από μια σειρά αποτυχημένων ραντεβού με όμορφους πλην νάρκισσους μαντραχαλάδες. Η συμπεριφορά της έγινε πιο τρυφερή, ενώ πρώτα λειτουργούσε και λίγο σαν λυσσασμένη αγριόγατα. Τα αγγίγματα της δεν ήταν πια τυχαία. Ξαφνικά, δεν ήμουν πια το κολλητάρι με το οποίο θα πήγαινε να ξεσαλώσει στο Oggi ( το νο 1 club της επαρχιακής πόλης ). Ξαφνικά, απέφευγε τις πολυπληθείς παρέες μας και επεδίωκε να βρισκόμαστε μόνοι μας. Κάποια στιγμή, αν θυμάμαι καλά, φιληθήκαμε…

Όλα αυτά σε μια εποχή που πάλευα με τους δικούς μου δαίμονες και έψαχνα να βρω ποιος πραγματικά είμαι. Σε μια εποχή που δεν τολμούσα να αποδεχτώ το αυτονόητο: τη φύση μου. Ούτε φυσικά να μιλήσω ανοιχτά για τις προτιμήσεις μου. Άλλωστε, όποιος είχε λίγο μυαλό, έπαιρνε χαμπάρι αμέσως τι έτρεχε με την πάρτη μου…

Βαθιά μέσα της, νομίζω, πως πάντα ήξερε τι τρέχει με εμένα. Ίσως να μην ήθελε να το αποδεχτεί. Ίσως να μην την πολυένοιαζε αυτή η πτυχή του εαυτού μου. Οι γυναίκες είναι απρόβλεπτες και μπορούν να υποστούν τα πάντα για λίγη αρρενωπή τρυφερότητα. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι το μόνο που αρκεί για να είναι ευτυχισμένες, είναι να στρέψουν το πρόσωπο τους από την άλλη πλευρά για να μην έρχονται αντιμέτωπες με το άβολο «προφανές»…

Ώσπου ήρθε το κάλεσμα της μαμάς – πατρίδας να με βγάλει από τη δύσκολη θέση. 18 μήνες μακριά απ' όλα μοιάζουν πολύ μεγάλο διάστημα, όταν είσαι απελπιστικά νέος. 18 μήνες μοιάζουν σαν μια αιωνιότητα, όταν είσαι μόλις 25 χρόνων. Η στρατιωτική θητεία έγινε καταλυτικός παράγοντας στις εύθραυστες κοινωνικές σχέσεις της νιότης μου. Κάποιοι δεν άντεξαν αυτό το μεγάλο χρονικό διάστημα απουσίας μου και αποχώρησαν διακριτικά από τη ζωή μου. Απομακρύνθηκαν, επειδή η ζωή τους προχώρησε στο επόμενο στάδιο, στο οποίο δεν αποτελούσα πλέον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μέσα σ' αυτούς και η Έφη, που έμοιαζε να είναι απορροφημένη στις δικές της ανάγκες…

Τα χρόνια πέρασαν ραγδαία, χωρίς να το καταλάβω. Νέοι άνθρωποι εισέβαλλαν στη ζωή μου και έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο, καινούργιες εμπειρίες διαμόρφωσαν τον πολύπαθο χαρακτήρα μου, άλλοι εγκατέλειψαν απρόσμενα τα εγκόσμια, άλλοι απλά χάθηκαν στη δίνη της καθημερινότητας…

Ώσπου, ένα αδιάφορο αυγουστιάτικο μεσημέρι μετά από 25 χρόνια, έπεσα εντελώς τυχαία επάνω σε αυτά τα γνώριμα γαλάζια εκφραστικά μάτια, που μου ξύπνησαν μνήμες από το νεανικό παρελθόν μου.

Η Έφη περπατούσε στον δρόμο μόνη της με σκυμμένο το κεφάλι και βυθισμένη στις σκέψεις της. Η αντίδραση μου ακαριαία και χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα. Φώναξα το όνομά της. Σαν να ήθελα να έρθω σε επαφή με το νεότερο εαυτό μου και να του πω δυό λόγια ή μια συμβουλή. Σαν να ένοιωθα υπέρμετρη αυτοπεποίθηση για τη μεσόκοπη παρουσία μου εκείνο το μεσημέρι. Σαν να ένοιωθα ενδόμυχα ότι θα πηγαίναμε μαζί το επόμενο Σάββατο στο Oggi, χωρίς να είχε αλλάξει τίποτα όλα αυτά τα χρόνια…

Σε μια σύντομη κουβεντούλα μαζί της στο τσιμεντένιο καυτό πεζοδρόμιο, μου εκμυστηρεύθηκε όλα αυτά που της είχαν τύχει τα τελευταία χρόνια: Παντρεύτηκε, χώρισε, ξαναπαντρεύτηκε, ξαναχώρισε. Δεν έκανε ποτέ παιδιά, καθώς δεν ήθελε. Δεν είχε το μητρικό ένστικτο και δεν την ενδιέφερε ιδιαίτερα…

Απογοητευμένη από τους άντρες, αλλά και τους ανθρώπους γενικότερα, προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια της και να αντλήσει δύναμη για να συνεχίσει να ζει, μαζί με όλες τις συμφορές που τη βρήκαν με τα προβλήματα υγείας των γονιών της, ιδιαίτερα της μητέρας της που πάλευε με τον καρκίνο…

Μου μιλούσε σαν να μην είχε περάσει μια μέρα από την τελευταία μας επαφή. Σαν να ήμασταν ακόμα τα τρυφερά κολλητάρια, που το μόνο που τους απασχολούσε ήταν σε πιο club θα πήγαιναν το επόμενο Σάββατο ή σε ποιο γκρουπ θα γραφόμασταν για να βγούμε στο Πατρινό Καρναβάλι…

Ορκιστήκαμε να ανταλλάξουμε προσκλήσεις φιλίας στα προφίλ μας στα κοινωνικά δίκτυα, με μια σιωπηλή σιγουριά εκατέρωθεν ότι αυτό δεν επρόκειτο να συμβεί. Έστω για να βγούμε για έναν θλιβερό καφέ σε μια αδιάφορη καφετέρια ενός πεζόδρομου της γενέτειρας πόλης μας και να θυμηθούμε τα «παλιά»…

Η Έφη είναι πλέον αλλού, σε άλλη φάση της ζωής της, όπως κι εγώ φυσικά. Τίποτα ουσιαστικό δεν υπάρχει να μας συνδέει πραγματικά μετά από τόσα χρόνια απουσίας μου στη ζωή της. Και οι δύο προχωρήσαμε. 25 χρόνια είναι παραπάνω από αρκετά για να διαγράψουν τις έντονες στιγμές μεταξύ μας. Θα παραμείνει, ωστόσο, μια τρυφερή ανάμνηση των εφηβικών και νεανικών μου χρόνων…

Ελπίζω, βέβαια, να συνεχίσω να την συναντώ τυχαία στους πολυσύχναστους δρόμους της γενέτειρας πόλης μου και να αναπολώ τη χαμένη μου εφηβεία…