DISCONNECT...
Μετά από ενδελεχή περιήγηση στον εσωτερικό σου κόσμο και στις καταθλιπτικές σκέψεις σου, παίρνεις την μεγάλη απόφαση. Όσο δύσκολη κι αν είναι. Όσο επίπονη κι αν φαίνεται. Όσο κι αν αλλάξει την καθημερινότητά σου, τις συνήθειές σου και τον τρόπο που επικοινωνείς. Αποφασίζεις να αλλάξεις ριζικά τη ζωή που είχες ως τώρα. Με ένα απλό πάτημα ενός κουμπιού…
Ξεκλειδώνεις την οθόνη του κινητού σου, αποφασισμένος ότι θα αποσυνδεθείς από τα πάντα, που σε κρατάνε δέσμιο σε μια ψηφιακή ρουτίνα που δεν σου προσφέρει απολύτως τίποτα. Αντιθέτως, σου σπαταλάει πολύτιμο χρόνο, τον οποίο μπορούσες να διαθέσεις για πιο ουσιαστικές δραστηριότητες και πολλές φορές σου προκαλεί θλίψη, κυρίως για την δική σου αδιάφορη ζωή, καθώς δεν μπορείς να ζήσεις τις ιδανικές στιγμές που ζουν κάποιοι άλλοι πιο προνομιούχοι από εσένα…
Με το πάτημα ενός και μόνο κουμπιού, θα πάψεις να βλέπεις ανούσιες δημοσιεύσεις από ανθρώπους που δεν πρόκειται να γνωρίσεις ποτέ στη ζωή σου, αλλά έτυχε να σου στείλουν ένα friend request ή αίτημα ακολουθίας. Θα σταματήσεις να βλέπεις ξεκαρδιστικά βίντεο με γάτες ή σκύλους που σου στέλνουν φίλοι σου στις 4 το πρωί, καθώς έχουν αϋπνίες. Θα σταματήσεις να βλέπεις ναρκισσιστικές δημοσιεύσεις ατόμων, που αποτελούν το αντικείμενο του πόθου σου και πατάς εναγωνίως «τέλειο», ελπίζοντας σε κάποια αντίδρασή τους (που δεν πρόκειται να έρθει…)
Όλη αυτή η ενδορφίνη που εκρήγνυται στον εγκέφαλό σου, όταν αντικρίζεις το κόκκινο σημάδι των ειδοποιήσεων και των μηνυμάτων, θα χαθεί μονομιάς…
Με ένα απλό πάτημα, διάφοροι μακρινοί φίλοι που μοιράζεστε εδώ και χρόνια τα σκοτεινά εσώψυχά σας από το πληκτρολόγιο (καθώς δεν έχει κανείς σας χρήματα για ψυχο-συνεδρίες), θα εξαφανιστούν ως δια μαγείας! Δεν θα έχεις πλέον κανέναν για να μοιραστείς τις μαύρες σκέψεις που σε κατακλύζουν κάθε φορά που πέφτει το σκοτάδι….
Κάποιοι άλλοι θα σταματήσουν να βλέπουν φωτογραφίες από τις προσωπικές σου στιγμές ή από τα ειδυλλιακά θαλάσσια μπάνια που ποστάρεις από όμορφες παραλίες β' διαλογής. Θα σταματήσεις να στέλνεις φωτογραφίες με τις ερεθισμένες ρόγες σου ή το καυλωμένο πουλί σου σε αδηφάγους θαυμαστές, που απλά θέλουν να τον παίξουν εκείνη τη στιγμή, προχωρώντας μετέπειτα στο επόμενο τριχωτό προφίλ. Κανείς δεν θα νοιάζεται αν έχεις καύλες! Απλά, θα πάψεις να έχεις τον πολυπόθητο οργασμό…
Με ένα μόνο πάτημα, θα πάψεις να βλέπεις τις δραστηριότητες των «φίλων» σου και πόσο υπέροχα περνάνε (χωρίς εσένα, φυσικά!) Απλά, θα πάψεις να βλέπεις πόσο υπέροχη είναι η συγκλονιστική ζωή τους και πώς αυτή συνεχίζεται απρόσκοπτα, χωρίς να είσαι εσύ παρών. Θα σταματήσεις να βλέπεις και τις αντιδράσεις τους, αν και αυτό μάλλον είχε σταματήσει καιρό πριν, καθώς σε θεωρούν και λίγο βαρετό για να ασχοληθούν μαζί σου. Ίσως να σε έχουν και «περιορισμένο» για να μην βλέπεις πολλά – πολλά και προφανώς σε θεωρούν και ενοχλητικό με την διαρκή παρουσία σου στα social media και τις αδιάφορες φωτογραφίες ή την κλάψα σου, που ποστάρεις για να επιβεβαιώσεις την ύπαρξή σου…
Με ένα πάτημα διαγράφονται και οι φίλοι σου στην πραγματική ζωή, με τους οποίους επικοινωνείς πλέον μόνο διαδικτυακά. Διστάζουν να σε πάρουν τηλέφωνο και αν το κάνουν, τρομάζεις ότι έχει γίνει κάτι κακό για να μπουν στον κόπο. Σε μια εποχή, όπου έχεις τόσες πολλές μεθόδους επικοινωνίας στη διάθεσή σου, ποτέ άλλοτε δεν ένιωσες τόση φοβερή μοναξιά. Ούτε καν στη δεκαετία του '90 όπου υπήρχε μόνο το σταθερό τηλέφωνο, αλλά περιστοιχιζόσουν καθημερινά από τόσο πολύ κόσμο…
Τρομαχτικό συναίσθημα να μην μπορείς να μιλήσεις σε κανέναν δια ζώσης. Να μην μπορείς να πεις όλα αυτά που σε απασχολούν και σε βασανίζουν. Να μην υπάρχει κανείς εκεί δίπλα σου να σου κρατάει το χέρι και να σε κοιτάει στα μάτια. Μόνο να περιμένεις τις τρεις τελίτσες να χοροπηδάνε για να πάρεις στο τέλος στην οθόνη ένα emoji, που δείχνει ότι «νοιάζεται». Και να νιώσεις μια εσωτερική ανακούφιση ότι επιτέλους κάποιος ενδιαφέρθηκε πραγματικά (;) για εσένα…
Όλα αυτά τελειώνουν με ένα απλό log out. Με ένα log out όλα αυτά που σε προβληματίζουν βασανιστικά, φτάνουν σε ένα ανακουφιστικό τέλος.
Ή μήπως όχι;
Ξαφνικά, όλη αυτή η ενασχόληση με το κινητό, φαντάζει το ίδιο εξαρτησιογόνα με το τσιγάρο. Και τα δύο ενοχλητικά και επιβλαβή…
Μήπως να το ξανασκεφτείς; Μήπως να δώσεις μια φρούδα παράταση, γιατί μπορεί κάτι να αλλάξει; Μήπως δεν θες να περάσεις αιφνιδιαστικά στην ψηφιακή λήθη και δεν θες επ' ουδενί να χαρακτηριστείς ως ο γραφικός και περίεργος, που δεν χειρίζεται επαρκώς τα social media στην ψηφιακή εποχή;
Μήπως να μην πάψεις να υπάρχεις;