ΑΡΧΕΓΟΝΑ ΠΑΘΗ...
Γίνεται ξεκάθαρο, όσο μεγαλώνουμε, ότι ο καθένας έχει διαφορετική οπτική για το πώς συμβαίνουν ή προκαλούνται διάφορα γεγονότα στη σύντομη ζωή του. Ο κάθε άνθρωπος προσκολλείται στη δική του εκδοχή και αδυνατεί ή δεν θέλει να κατανοήσει την εκδοχή του άλλου. Σταδιακά, καλλιεργείται ένα κλίμα απουσίας ενσυναίσθησης, που μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη ανθρώπους που μοιράστηκαν στο παρελθόν ουσιώδη πράγματα.
Σε καμία περίπτωση, δεν θέλουμε να μπούμε στη θέση του άλλου και να κατανοήσουμε γιατί ενεργεί όπως ενεργεί ή γιατί κάποιες συμπεριφορές μας τον πληγώνουν ανεπανόρθωτα. Σε καμία περίπτωση, δεν μπαίνουμε στον κόπο να κατανοήσουμε τα χιλιάδες πράγματα που στριφογυρίζουν μέσα στο εν τρικυμία μυαλό του και τον κάνουν να λειτουργεί – ίσως - σπασμωδικά και νευρικά μερικές φορές. Μπορεί και να μας εκπλήσσει η έκρυθμη συμπεριφορά και η οργιώδης αντίδρασή του…
Νιώθουμε και πιστεύουμε ότι η συμπεριφορά μας είναι άψογη απέναντι του. Το μόνο που αρκεί είναι ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο, ένα τρυφερό χάδι ή ένα ψυχαναγκαστικό like (από υποχρέωση) σε ένα αδιάφορο ποστ κάποιας εφαρμογής, όπως είναι το παρωχημένο Facebook ή το Instagram…
Και κάπως έτσι, νιώθουμε μέσα μας ότι κάναμε το καθήκον μας προς τον Άνθρωπο μας. Έναν Άνθρωπο που μας έχει σταθεί στα πάντα. Στα ευχάριστα και κυρίως στα δυσάρεστα. Και θα συνεχίσει να στέκεται όρθιος εκεί ακλόνητα, γιατί μας νοιάζεται και μας αγαπάει χωρίς όρους. Ό, τι κι αν γίνει…
Όλες οι ατέλειες και τα λάθη, που μπορεί να κάνουμε φυσιολογικά ως άνθρωποι με αδυναμίες, διαγράφονται ως δια μαγείας: με ένα χάδι και με έναν καλό λόγο. Με ένα γαμημένο like, που πολλές φορές δεν έρχεται, όσο κι αν τσεκάρεις το κινητό απελπισμένα κάθε πέντε λεπτά…
Χωρίς να είμαστε ουσιαστικά παρόντες στη ζωή του άλλου. Χωρίς να είμαστε εκεί, όταν μας έχει πραγματικά ανάγκη. Να δείχνουμε μόνο την αφοσίωση μας ψηφιακά και μόνο όταν είμαστε χιλιόμετρα μακριά. Ποτέ από κοντά. Άλλωστε, οι ρυθμοί της σύγχρονης ζωής και οι αποστάσεις επιτρέπουν λίγες μόνο στιγμές πραγματικής οικειότητας….
Άσχετα, αν μέσα σε όλο αυτό το χάος, που κατακλύζει την ανούσια καθημερινότητα, καταφέρανε δύο άνθρωποι να βρεθούνε, να αγαπηθούν και να αναπτύξουν έναν ισχυρό δεσμό. Ο οποίος δεσμός γίνεται σκόνη και θρύψαλα, όταν κάνουν την εμφάνιση τους ανθρώπινα πάθη. Αρχέγονα πάθη που ισοπεδώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Πάθη, που σε αφήνουν με ένα παραπονεμένο ερωτηματικό στο ολέθριο διάβα τους…
Και νιώθεις ότι είσαι και πάλι μόνος σου. Όπως ξεκίνησες κάποτε. Χωρίς κανέναν σύμμαχο σε αυτόν τον κυκεώνα του στιγμιαίου πάθους, που όλο σε μπελάδες σε βάζει…
Φυσικά, θα τα κάνεις όλα από την αρχή. Γιατί έτσι έμαθες από πολύ μικρός. Γιατί το έχεις ξαναζήσει στο παρελθόν. Γιατί δίνεις πολύ εύκολα άφεση αμαρτιών και συγχωροχάρτια. Γιατί έτσι είναι η μοίρα όλων μας, όσοι είμαστε μόνοι μας σε αυτή τη ζωή…